Wel blaffen, niet bijten.

Ons college van B&W kiest er in gifzaak Westdijk voor om niet door te bijten. De eerdere aanschrijving van het Waterschap blijkt een loos gebaar. Handhaving van de milieuwetten is ver te zoeken nu de gemeente, bij monde van wethouder Nagel,  terugkrabbelt.

De gemeente kan kiezen: ofwel een last onder dwangsom ten uitvoer brengen, ofwel blijven praten. Het college kiest voor blijven babbelen. Kortom: wel blaffen, maar niet bijten. En kennelijk alleen praten op ambtelijk niveau. De doofpot staat al klaar denk je dan en zo gaat de kwestie nog jaren duren. Maar gaat u gerust slapen, want de gemeente houdt natuurlijk wel de vinger aan de pols, aldus wethouder Nagel. En daar moeten we het mee doen. Tel daarbij op dat de de wethouder / het college het alleen nog heeft over oplossingen in plaats van opruimen….  en je vraagt je af wat men aan het bekokstoven is.

De gevolgen zijn dat er op en onder de Westdijk blijft liggen: 75.139 m3  thermisch gereinigde grond, met daarin aan potentieel uitspoelbare vergiftigde rommel:  612,9 ton sulfaat, 197,5 ton natrium, 68,1 ton chloride, 368,7 ton calcium, 30,4 ton kalium, 148,7 kg arseen, 535,8 kg boor, 109,9 kg chroom, 64,3 kg molybdeen,
117,3 kg nikkel, 95,7 kg lood en 1169,2 kg strontium.

In de komende commissie Ruimte komt het Waterschap nog het een en ander “uitleggen”.  Als gemeenteraad zullen we nog alle zeilen bij moeten zetten. Immers: als je het er op kunt leggen, kun je het er ook gewoon afhalen! Kwestie van rentmeesterschap.